Carlos Fuentes: Mówić

Carlos Fuentes był pisarz meksykański. Odkryj ciekawe cytaty na temat mówić.

Carlos Fuentes: 73 cytaty1 Polubienie

„Słowa, które sobie mówimy, nie mają nic wspólnego z naszą obecnością i z naszymi ruchami.”

Rozdział: Oto jest prawda
Guillermo Ramirez, s. 148
Święta strefa

„Samotność mówi mi, że nie jestem sam. Że jest coś więcej.”

Rozdział: Srebrna taśma
Święta strefa

„Nikt nie wie, ile złośliwości, ile obelg musiałaś znieść, mówisz, że czołgałaś się prosząc o przebaczenie tych, którzy nie mogli ci wybaczyć, oskarżasz się, że obdarzałaś swym gniewem tych, co na niego nie zasłużyli, mówisz, że mogłaś być wolna poprzez swoje niewolnictwo, mówisz o oddaleniu i dystansie, już nie przypominam sobie, nigdy o tym nie rozprawiam, obnażać się ze swoim bólem? nigdy! w ten sposób przestaje nazywać się bólem (…) jeśli zadali mi cierpienie, nie mówię im tego i nie zobaczą mnie, jak w mojej jamie liżę sobie rany, kto nie ofiarował mi całego nieba, aby nie dać mi ani skrawka chmury?.”

Rozdział: Erynie, s. 132
Święta strefa

„Jesteś obrzydliwą groźbą, ja ci to mówię, jesteś głupim potworem, bo nie masz nic wspólnego z życiem, nie umiesz zwracać uwagi na innych ludzi, na kobiety i mężczyzn, którzy nie wchodzą do twojej okropnej samotnej gry, jesteś dumny jak głupiec. (…) Jesteś do niczego, jesteś jak piękne słowa, które niczemu nie służą, jesteś straszliwą nocą pełną światła albo straszliwym dniem pełnym ciemności.”

Postać: Bela
Rozdział: Tam gdzie się oznajmia i koresponduje
Święta strefa

„Jak polityk mówi o rewolucji, paniczyk musi udawać, że jest self-made man.”

Rozdział: Co za elegant z tego Jezusa
Święta strefa

„Czechow mówi, że kiedy umieramy, przestaje funkcjonować pięć naszych zmysłów, a zaczyna żyć dziewięćdziesiąt pięć innych. A jeden z nich mówi mi, że ktoś jest w pokoju. Że inne obecności węszą i pulsują w ciemności, wokół łóżka, między zasłonami: tylko aura.”

Rozdział: Oto jest prawda
Guillermo Ramirez, s. 138
Święta strefa

„Będziecie szpiegowali, jak robiliście to przez dwa i pół stulecia, dopóki nie rzucicie się na swoją zdobycz. potwory z kamienia i marmuru, smoki i demony szalonego księcia, który zdecydował się ucieleśnić swoje zwidy, ogromne gipsowe słonie, zamaskowane domy: powinniście wejść przez te drzwi, które są paszczą Demona, do tego klasztoru za wściekłymi oczami Demiurga: powinniście drżeć kiedy mnie zobaczycie. Nie, nie był szalony, mówi Leonr Fini: był to książę Orsini, który zmusił do pracy swoich saraceńskich więźniów.”

Rozdział: Szczęście w kartach
Święta strefa