Bolesław I Chrobry – władca Polski z dynastii Piastów, pierwszy koronowany król Polski , w latach 1003–1004 także książę Czech jako Bolesław IV, książę Polski od 992.
Był synem Mieszka I, księcia Polski i Dobrawy, czeskiej księżniczki. Objął rządy w 992, wypędzając krótko potem swoją macochę Odę i przyrodnich braci.
Popierał misje Wojciecha Sławnikowica, biskupa praskiego i Brunona z Kwerfurtu. Męczeńską śmierć tego pierwszego i jego rychłą kanonizację wykorzystał niejako do celów politycznych, doprowadzając na tzw. zjeździe gnieźnieńskim do utworzenia polskiej metropolii kościelnej w Gnieźnie oraz biskupstw w Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu i tym samym potwierdzenia pełnej samodzielności Polski przez cesarza Ottona III. Po śmierci Ottona III Bolesław znalazł się w konflikcie z jego następcą Henrykiem II Świętym, prowadząc z nim długotrwałe wojny , zakończone pokojem w Budziszynie i zajęciem Milska i Łużyc.
W 1018 zdobył Kijów, osadzając na ruskim tronie swojego zięcia Światopełka I. W 1018 lub rok później przyłączył ponownie do państwa polskiego utracone w 981 roku Grody Czerwieńskie.
Tuż przed śmiercią , koronował się na pierwszego króla Polski.
Przydomek Chrobry został mu nadany za czasów panowania jego syna, Mieszka II, i oznacza człowieka mężnego, dzielnego i odważnego, później był także nazywanym przydomkiem Wielki. Wikipedia
odpowiedź dana dworzanom, którzy zapytali króla jak długo ma trwać żałoba po jego śmierci.
Źródło: Anonim tzw. Gall, Kronika polska, Wrocław 1996, s. 38.
odpowiedź na obelgę Jarosława I Mądrego przed starciem w 1018.
Źródło: Anonim tzw. Gall, Kronika polska, Wrocław 1996, s. 36.
„Wielki i ciężki, że ledwie na koniu mógł usiedzieć, ale bystrego umysłu.”
Źródło: Powieść doroczna
