„jestem stanem wyjątkowymunikalnym ułożeniem kawałków światazlepkiem tego co się może rozproszyć tak łatwosojuszem różnych grup stanówbroszką elektromagnetycznych splątańmalutkim ogonem obrosłympokoleniami rzepówlustrem które usiłuje spojrzeć na samego siebieach czymże to ja nie jestemdługo nie pobędęteraz jednak jestemw tym słowiezawiera się cała radośćprzeszywająca wszystkie moje łzy”Beata Skulska-Papp Źródło: jestem, „Dekada Literacka” 2002, nr 7-8 (189–190)