„Człowiek to brzmi dumnie!
Ale nie u mnie…”

„Człowiek to brzmi dumnie
(Gdy go złożą w trumnie).”

Karol Dusza (1930)

„Niektóre kalumnie brzmią dumnie.”

Stanisław Jerzy Lec (1909–1966) poeta polski, aforysta

„Jako humanista uważam, że organizm ludzki przeszczepu świńskiego serca nie przyjmie. Człowiek to brzmi dumnie. To prawda, że człowiek może być świnią, ale w całości. I jeśli już tak jest, to trza się zastanowić, jak takiej świni przeszczepić ludzkie serce, a nie odwrotnie.”

Jerzy Ofierski (1926–2007) aktor, pisarz, dziennikarz polski

„Człowiek to dumnie brzmi,
powiedział ich wielki Maksym,
a oni tu biją cię w mordę
i mówią, że jesteś sukinsyn.
Cóż począć taki syn chce
za kratą NKWD?
Mówmy k. mać jak paciorek
spłowiałej gwieździe czerwonej.”

Władysław Broniewski (1897–1962) polski poeta

„I oto, kiedy zaczął się walić ów złoty i marmurowy gmach złego smaku, przyszedł On, lekki, odziany w światłość, ostentacyjnie ludzki, umyślnie prowincjonalny, galilejski, i od tej chwili zniknęły narody i bogi, i ukazał się człowiek, człowiek – cieśla, człowiek – oracz, człowiek – pasterz. Wśród stada owiec o zachodzie słońca, człowiek, który nie brzmiał ani trochę dumnie, człowiek uwieczniony wdzięczną pamięcią we wszystkich matczynych kołyskach i we wszystkich malarskich galeriach świata.”

Borys Pasternak (1890–1960) rosyjski poeta i prozaik

„Jestem dziś silniejsza, niż kiedyś. Dziwnie to brzmi, ale wydaje mi się, że stałam się lepszym człowiekiem. Czuję się spokojniejsza, niż kiedykolwiek.”

Angelina Jolie (1975) aktorka amerykańska

„Autobus – to brzmi tłumnie!”

Cyprian Czernik

„Ludzkość to brzmi tłumnie.”

Antoni Regulski

„A tu lata mijają, a ci ludzie wciąż dbają,
góry, góry, mikstury etcetera.
lecz rzecz dziwna, tym niemniej,
Choć to nie brzmi przyjemnie
coraz gdzieś jakiś człowiek umiera.”

Andrzej Waligórski (1926–1992) polski artysta kabaretowy, poeta