„Dziękuję ci, aksamicie, kłaniają się Wadowicie.”

— Marcin Wadowita

anegdota o tym, jak to piękna szata daje szacunek ludzki, znana była w Europie już od XIII w., a w Polsce jest łączona z Wadowitą, który jakoby dopiero po przywdzianiu togi zyskał uznanie innych profesorów.
Źródło: Nowa księga przysłów i wyrażeń przysłowiowych polskich, red. Julian Krzyżanowski, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1972, tom III, s. 610.

Pochodzi z Wikiquote. Ostatnia aktualizacja 21 maja 2020. Historia

Marcin Wadowita1

teolog polski, pisarz religijny 1567–1641

Podobne cytaty

„Nie kłaniać się nie wystarcza. Nie kłaniamy się przecież i tym, których nie znamy.”

Karl Kraus (1874–1936)

„W czarnym aksamicie nieskończoności zwycięstwo będzie człowieka.”

Ajschylos (-525–-456 p. n. e.) grecki dramaturg

„Nigdy przedtem nie sprawiło mi to takiej przyjemności, bardzo ci dziękuję.”

Aleksander I Romanow (1777–1825) car Rosji

zwracając się w języku francuskim do swej żony w dniu 15 listopada 1825, która namówiła go do wyspowiadania się i przyjęcia komunii, co też uczynił (zmarł 1 grudnia tego roku)
Źródło: Isabelle Bricard, Leksykon śmierci wielkich ludzi, tłum. Anita i Krzysztof Staroniowie, Wydawnictwo Książka i Wiedza, Warszawa 1998, ISBN 8305129713, s. 18.

„Dziękuję ci, żeś chciał zaszczycić mnie prawdą. Może to i nie sprytne, ale trwalsze.”

John Steinbeck książka Na wschód od Edenu

Na wschód od Edenu

„Dzielę ludzi, którym się nie kłaniam, na cztery grupy. Są tacy, którym się nie kłaniam, by się nie skompromitować. To jest najprostszy przypadek. Są też tacy, którym się nie kłaniam, by ich nie kompromitować. To wymaga już pewnej uwagi. Są tacy, którym się nie kłaniam, by sobie nie szkodzić. Z tymi jeszcze większy kłopot. I wreszcie są tacy, którym się nie kłaniam, by sobie u mnie nie szkodzić. Tutaj należy szczególnie uważać. Posiadam jednak już pewna rutynę i w sposobie, w jaki się nic kłaniam, potrafię tak wyrazić każdy z tych niuansów, że wobec nikogo nie jestem niesprawiedliwy.”

Karl Kraus (1874–1936)

„Gdy zobaczysz ciotkę mą, to jej się kłaniaj!”

Andrzej Włast (1885–1942)

piosenka z 1924 roku do muzyki Rudolfa Nelsona. Była szlagierem teatru Qui Pro Quo z programu pod tym samym tytułem. Włast sygnował ją pseudonimem Willy.
Źródło: Gdy zobaczysz ciotkę mą

„Wszystkim się kłaniam: kto mnie lubi i kto nie lubi też.”

Igor Przegrodzki (1926–2009) aktor polski

Źródło: „Gazeta Wyborcza”, Wrocław, 27 marca 2004 https://web.archive.org/web/20070914124416/http://www.teatry.art.pl/!Rozmowy/bogc.htm

„A ja na przekór kolegom wierzę w twój głos. W twój głos rozsądku. Rzuć tę robotę. Dziękujemy ci bardzo.”

Kuba Wojewódzki (1963) polski dziennikarz muzyczny

Idol

„Kłaniam się rosyjskiej rewolucji
czapką do ziemi,
po polsku.”

Władysław Broniewski (1897–1962) polski poeta

Źródło: Nadzieja. Pokłon Rewolucji Październikowej, 1950

„Małe złodziejaszki wieszacie,
wielkim – nisko się kłaniacie.”

Mikołaj Rej (1505–1569) polski poeta i prozaik renesansowy