„(…) na pustyni zepsuł mi się sprzęt. Przyjechali przedstawiciele organizatora, którym powiedziałem, że będę go naprawiał. Nie udało mi się, więc podano informację, że wycofuję się z rajdu. Czekałem na (…) samochód, który zabiera motocykl, i helikopter, który miał przyjechać po mnie. Samochód nie docierał, a helikopter tylko zrzucił mi prowiant i poleciał. Czasami na Dakarze człowiek czeka na niego półtora dnia, nieraz (…) całą noc (…). Próbowałem jeszcze raz naprawić motocykl i udało mi się ruszyć. W tym czasie przyleciał helikopter, a że mnie nie znalazł, media podały, że zaginąłem. Nie było jeszcze telefonów satelitarnych i nie mogli mnie zlokalizować. (…) Wtedy istniały tylko boje ratunkowe odpalane po wypadku jako sygnał dla helikoptera. Nie mogłem odpalić boi, bo nie znalazłem się w sytuacji zagrożenia. Mieliśmy GPS-y, ale one tylko pokazywały trasę.(…) Ostatecznie udało mi się wtedy dojechać na metę.”

Źródło: Izabela Górnicka-Zdziech, Rajd życia, „Magazyn Familia”, 22 maja 2010 http://www.magazynfamilia.pl/artykuly/Rajd_zycia,3109,91.html