„Makulatura dzisiejsza sławi makulaturę wczorajszą.”

„(…) nędza filozofii jest od połowy XX wieku przytłaczająca. Nowe idee pojawiły się tylko na samym jego początku: Wstęp do psychoanalizy Freuda, Traktat Wittgensteina, Byt i czas Heideggera. Potem było już tylko przyczynkarstwo i komentatorstwo, przeżuwanie cudzych myśli. (…) Nic się z tego w kulturze nie ostanie poza mułem w umysłach i zwałami makulatury w bibliotekach.”

Bogusław Wolniewicz (1927–2017) filozof polski

„Nieraz z pustej kartki sławimy nieboszczyka.”

Kazimierz Chyła

„Najnowszą pieśń najwięcej ludzie sławią.”

Homer epik grecki

„Dlaczego wszystko, co sprawia nam radość, wszystko, czemu przypisujemy urok piękna, wszystko, co odziewamy w szatę ideału, kończy się czymś brudnym, głupim, nędznym lub śmierdzącym, dlaczego nietrwałość jest cechą absolutu, a wzniosłość i triumf nie są jego finałem? Miłość kona w znudzeniu, upodleniu lub zazdrości, dobroć w spektakularnych filantropiach, książka w składzie makulatury, poezja w ocenach szkolnych belfrów, konie wyścigowe w jatkach rzeźników, demokracja w tłumie, wolność w ZOO, sława w megalomanii, wiedza w pysze, cacka na śmietniku.”

Waldemar Łysiak książka Konkwista

„Poeta może sławić wiele dziewcząt, z którymi bałby się ożenić.”

Samuel Johnson (1709–1784) pisarz i leksykograf angielski

„Aż do dziś literatura sławiła nieruchome zamyślenie, ekstazę i marzenie senne. My chcemy sławić agresywny ruch, gorączkową bezsenność, krok biegacza, salto mortale, policzek i pięść.”

Filippo Tommaso Marinetti (1876–1944) pisarz włoski

„Niech ten znak sławi męża, a muza uczyni nieśmiertelnym.”

Ignacy Krasicki (1735–1801) pisarz polski

„Historia kanalizuje życie przeszłości i wiele sławionych czynów spuszcza do ścieków.”

Aleksander Świętochowski (1849–1938) polski pisarz, publicysta, filozof i historyk

„Co do mnie, uważam, że dopóki cnota nie opłaca się już na tej ziemi, dopóty etyka daremnie będzie ją sławić.”

Zygmunt Freud (1856–1939) austriacki neurolog i psychiatra